General Information
Category
Snail mail
Date and Time
access_time 12 August 2026 14:34
National Hero
Penitentiary Institution
Additional Information
ჩემს ცხოვრებას ყველაზე კარგად აღწერს არსაკიძის ლექსი: “დამიჭირეს მკლავი მომჭრეს, რატომ კარგი აგიგია“
მე მუდამ კარგის აგებისთვის ვისჯები, ოღონდ რატომ ვერ ვხვდები, ამჯერად ლექსების წერისთვის დავისაჯე.
ციხეში პირველად მაშინ ვიგრძენი თავი, როცა ჩემი და ირაკლის ლექსების კრებული არ გამომიცეს, არც თებერვალში, არც მარტში და არც აპრილში.
ისევ “ჩემიანებმა“ მაგრძნობინეს ციხეში თავი, ნიშანი იყო შენ პატიმარი ხარ, ყოველთვის ყველა შენზე წინ იდგება და შენ მუდამ ბოლოშიო.
არადა როგორ გაგვახარებდა და გაგვინათებდა ამ ბნელ ჯურღმულს ჩენი წიგნი, იცით? ციხეში როცა ვარ მაშინ მინდა დახმარება და გვერდში საქმით ამოდგომა, თორემ რომ გამოვალ მერე ჩემითაც გავიკვლევ გზას.
ასე გულნატკენად და დაჩაგრულად თავი არასოდეს მიგრძვნია და რაც მთავარია ასე უძლურად. მე აქედან რა უნდა გამეკეთებინა, გარდა იმისა რომ 200 ლექსი დავწერე? ამის დაპოსტვა რომ მიწევს როგორ ზომამდე ვარ მისული ხვდებით ხომ?
დაკარგულ დროს კი ვერ დააბრუნებ, მარტში გამოსაცემი რომ სექტემბერში გამოიცემა კი ნამდვილად დაკარგული დროა, თან რამხელა დრო. ასევე დაკარგულ მოტივაციასაც. სულ გამიქრა ყველაფრის წერის ინტერესიც...
ამას იმიტომ ვპოსტავ რომ იცოდეთ მე ბევრი ვწერე, თქვენამდე მინდოდა მომეტანა, მაგრამ არაფერი გამოსცეს, არც ჩანაწერები, არც რეცენზიები, არც ლექსები. აწი ყველაფერს ერთად ხოარ მიაყრი...
განა იმიტომ არ გამოსცეს რომ ცუდია, არ გამოსცეს იმიტომ რომ პატიმარი ვარ, თითქოს საკუთარი კეთილდღეობისთვის ვიყო პატიმრად ქცეული. პატიმარმა ხომ სულ უნდა იცადოს და ყოველთვის ბოლოში იდგეს რიგში, განსაკუთრებით ჩემნაირმა უპატრონო პატიმარმა. ზუსტად ამ ვერგამოცემულმა წიგნმა მაჩვენა როგორი უპატრონო ვარ და საერთოდ არავინ მყავს გვერდით.
ისეთი გულდაწყვეტილი ვარ ვერ აღვწერ, როცა სულ მთლად მარტო გრძნობ თავს, მაშინ გწყდება ალბათ ყველაზე მეტად გულიც.
მოკლედ სექტემბრის შუისკენ გამოვა წესით ჩემი და ირაკლის ლექსების კრებული (2604 ლექსიანი) და აბა თქვენ იცით, თვენი იმედი მაქვს, გთხოვთ რომ გაავრცელოთ... მე კი უკვე მძულს ეგ ვერგამოცემული წიგნი თვისი ვერგამოცემის გამო, რადგან ის სასტიკი რეალობა დამანახა, რაშიც ვარ.
იმ დაკარგულ თვეებს ვერაფერი უშველის, მაგრამ იქნებ მეტი მაინც არ დამიკარგონ.
იმედია შეცდომებით მაინც არ გამოიცემა და მთლად არ გამისკდება გული. ლექსში ერთი ასოს არასწორად დაწერაც ნაგავში აგდებს მთლიან ლექსს.
ეს პოსტი 2 აგვისტოს დავწერე, მაგრამ ჩემს ფბ-ზე არ დამიდეს, ეს ერთადერთი პლატფორმაც დამიბლოკეს რაც მებადა ამ ჯურღმულში, უძლურების შეგრძნება მკლავს, იქნებ თქვენ მაინც გაავრცელოთ...
P. S. არ ვიცი ეს დიდი წიგნიც (დაახლოებით 350-400 გვერდიანი წიგნის წერასაც მოვრჩი 7 აგვისტოს, გარდა ლექსებისა), რისთვის დავწერე თუკი საუკუნეები უნდა იდოს არდაბეჭდილ დასტებად უჯრაში, როგორც ის ლექსები.
არის რაღაცები რასაც აზრი არ აქვს თუკი სხვას არ გაუზიარე. ასეთია წერა და აქვს კი წერას აზრი თუკი ნაწერებიც ჩემთან ერთად უნდა იყოს ჩამარხული ამ შავბნელ მავზოლეუმში.
რეზო კიკნაძე
9 აგვისტო
საკანი 38
P. S. წიგმის გამოცემა საერთოდ არაა უკვე საქმე. ოჯახი დამენგრა და ცხოვრება გამინადგურდა ამ ყველაფრის გამო. აღარც ვიცი რაღას აქვს აზრი აწი.
